۱۳۹۲ اردیبهشت ۱۲, پنجشنبه

شكفته ست گل ها به هر جا



كأنما الأرض شاع فيها،
من طيب أزهارها، بخورُ
أثنت على ربها السواري،
والنبتُ والماءُ والصخورُ
ونحن فوق التراب ثقل،
يكاد من تحتنا يخورُ
لا تفتخر! إن كلّ فخر
لله، واستعجم الفخورُ
ألا ترى أن أم دفر،
كأنها آلـها السخورُ؟

                                 أبوالعلاء معرّي


شكفته ست گل ها به هر جا
پراكند بوي خوشش را
ستايد خدا را ستاره
گياه و گل و سنگ خاره
زمين را بشر كرد سنگين
فرو پاشد از اين بدآيين
چه دارد بشر تا بنازد؟
تفاخر  خدا را برازد
نبيني سراب بيابان
هماره بخندد به انسان؟!

                                امير چناري

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر