۱۳۹۲ آبان ۱۵, چهارشنبه
۱۳۹۲ اردیبهشت ۲۸, شنبه
هر كه به خوشخويی و نيكی نزيست
يا دَهْرُ يا مُنجِزَ إيعادِهِ ومُخْلِفَ
المأمولِ من وَعْدِهِ
أيُّ جَديدٍ لكَ لم تُبْلِهِ وأيُّ
أقرانِكَ لم تُرْدِهِ
تَستأسِرُ العِقبانَ في جَوّها وتُنزِلُ
الأعصَمَ من فِنْدِهِ
أرى ذَوي الفَضل وأضدادَهم يَجمعُهُمْ
سَيْلُكَ في مَدّهِ
إنْ لم يكُنْ رُشْدُ الفتى نافِعاً فغَيّهُ
أنفَعُ مِنْ رُشْدِهِ
تَجرِبةُ الدّنيا وأفعالِها حَثّتْ
أخا الزّهْدِ عَلى زُهْدِهِ
والقَلْبُ مِنْ أهوائِهِ عابِدٌ ما
يَعْبُدُ الكافرُ من بُدّهِ
إنّ زَماني برَزياهُ لي صَيّرَني
أمْرَحُ في قِدّهِ
كأنّنا في كَفّهِ مالُهُ يُنفِقُ
ما يَختارُ من نَقْدِهِ
لوْ عَرَفَ الإنْسانُ مقدارَهُ لم
يَفْخَر المولى على عَبْدِهِ
أمْسِ الذي مَرّ على قرْبهِ يَعجِزُ
أهلُ الأرْضِ عن رَدّهِ
أضْحى الذي أُجّلَ في سِنّهِ مثلَ
الذي عُوجِلَ في مَهْدِهِ
ولا يُبالي المَيْتُ في قَبرهِ بذَمّهِ
شُيّعَ أمْ حَمْدِهِ
والواحِدُ المُفرَدُ في حَتْفِهِ كالحاشِدِ
المُكْثِرِ من حَشدِهِ
وحالَةُ الباكي لآبائِه كحالَةِ
الباكي على وُلْدِهِ
ما رغبَةُ الحيّ بأبنائِهِ عَمّا
جنَى الموْتُ على جَدّهِ
ومَجْدُهُ أفعالُهُ لا الذي من
قَبْلِهِ كانَ ولا بَعْدِهِ
لُوْلا سَجاياهُ وَأخْلاقُهُ لكانَ
كالمَعْدومِ في وُجْدِهِ
تَشتاقُ أيّارَ نفوسُ الوَرَى وإنّما
الشّوْقُ إلى وَرْدِهِ
تَدعو بطول العمر أفواهُنا لمَنْ
تَناهى القَلبُ في وُدّهِ
يُسَرّ إن مُد بَقاءٌ لَهُ وكلُّ
ما يَكْرَهُ في مَدّهِ
أفضَلُ ما في النّفسِ يَغتالُها فنَستَعيذُ
اللهَ من جُندِهِ
وآفَةُ العاشِقِ مِنْ طَرْفِهِ وآفَةُ
الصّارِمِ مِنْ حَدّهِ
كم صائنٍ عن قُبْلَةٍ خدَّهُ سُلّطَتِ
الأرْضُ على خَدّهِ
وحامِلٍ ثِقْلَ الثّرَى جِيدُهُ وكان
يَشكو الضَّعفَ من عِقدِهِ
و ربّ ظمآنَ إلى مَوْرِدٍ وَالمَوْتُ
لوْ يَعْلَمُ في وِرْده
ابوالعلاء معرّي
دهر! دهي بيم و ببندي به كار
عهد ببندي و نئي پايدار
تازه نباشد كه كه نكردي كهن
زنده نباشد كه نكردي كفن
بز به زمين مي فكني از چكاد
بازِ فلك نيز به دامت فتاد
نعرۀ سيلابِ تو سازد خموش
هر كسي از بيخرد و تيزهوش
عقل بشر گر كه زيان زايدش،
گمرهي اش بيش به كار آيدش
هر كه به جان كارِ جهان آزمود
پشت به آن كرد و به حق رو نمود
سجده كند دل به هواهاي پست
پشت به حق كرده، شود بت پرست
آن قَدَرم كرد جهان دردمند
شادترم بنده گر افتد به بند!
در كفِ دهريم چنان سكّه ها
هر چه دلش خواست ببخشد ز ما
قدرِ كم خود چو شناسد بشر
كم كند از كِبر به مردم نظر
رفت چو يك ثانيه ات از ميان،
كيست كه باز آْوَرَدش در جهان؟
آنكه بمرده ست به هفتاد و هفت
هست چو طفلي كه ز گهواره رفت
قدر نهد مرده -پس از آنكه خفت-
تا چه كسش خوب و چه كس زشت گفت؟
آنكه نزد كس پس از او هيچ آه
هست چو شاهي كه ببودش سپاه
آنكه كند گريه به مرگِ پدر
هست چو گرينده به مرگ پسر
از چه گريزي تو ز مرگِ پسر
مرگ روا داشت همين بر پدر
هر كسي از سعي رسد بر سما
نز پدر و مادر و فرزندها
هر كه به خوشخويي و نيكي نزيست
نيستي و هستي او خود يكيست
گر همه دارند به خرداد مهر
چون كه گل آورد، چو بنمود چهر
بهر كسي كوست نكوتر ز جان
مي طلبي زندگي جاودان
شاد شوي يافت چو عمرِ دراز
ليك ز عمر است به رنج و گداز
نيكترين خوي تو راهت زند
خشمِ خدا را به سويت افكند
آفت عاشق، نگه مهربان
آفتِ شمشير، دم تيز آن
آنكه نگه داشت رخ از بوسه ها
خاك بيفكند رُخش زير پا
آنكه گلويش ز گهر عار داشت
گردنش از خاك گران بار داشت
تشنه شتابد به سوي جويبار
مرگ بنوشد گه از آن چشمه سار!
امير چناري
۱۳۹۲ اردیبهشت ۲۴, سهشنبه
نشان های خدا
كَم آيَةٍ يُؤنِسُها مَعشَرٌ
فَلا يُبالونَ وَ لا يَتَّقون
في هُوَّةٍ حَطّوا وَمِن رَأيِهِم
أَنَّهُم في رَفعَةٍ يَرتَقون
وَهُم أُسارى في يَدَي عَيشِهِم
لَعَلَّهُم عِندَ الرَدى يُعتَقون
ما أَغدَرَ الدَهرَ وَأَبناءَهُ
لِأَنَّهُم مِن بَحرِهِ يَستَقون
كَم ظَلَمَ الأَقوامُ أَمثالَهُم
ثُمَّتَ بادوا فَمَتى يَلتَقون؟
بس بود نشان هاي خدا، خلق بديدند
ليكن نپذيرفته، رهِ حق نگزيدند
در چاه فتادند و ندانند و بر آنند
كز خاك رها گشته، بر افلاك پريدند
در دست هوس هاي خود اين خلق اسيرند
شايد كه به دستان اجل جمله رهيدند
نيرنگ زنان است زمان، مردم نامرد
فرزند زمان اند و به جانش طلبيدند
بس قوم كه تازاند بر اقوام دگر، ليك
در خاك تپيدند و به جايي نرسيدند
امير چناري
۱۳۹۲ اردیبهشت ۲۱, شنبه
بس حديث آورده اند
لَو يَترُكونَ وَهَذا اللُبَّ
ما قَبِلوا
مَيناً يُقالُ وَلَكِن شالَتِ
الجِذَمُ
أَتوهمُ بِأَحاديثٍ وَقيلَ
لَهُم
قولوا صَدَقنا وَإِلّا
أَروِيَ الخِذِمُ
وَأَرهَبَتهُم جُفونٌ مِلؤها
نُوَبٌ
وَأَرغَبَتهُم جِفانٌ لِلنَدى
رُذُمُ
ابوالعلاء معرّي
گر كه مردم را رها سازند با عقل و بصر
كي پذيرند اين سخن های دروغ و بي ثمر ؟
بس حديث آورده اند، آنگه به مردم گفته اند:
راست بشماريدشان، يا خونتان باشد هدر !
در طمع افكندشان بس لقمه هاي خوشگوار
يا بترسانيدشان شمشيرهای پرخطر
امير چناری
۱۳۹۲ اردیبهشت ۱۴, شنبه
نكويي نه در روزه است و نماز
ما الخَيرُ صَومٌ يَذوبُ الصائِمونَ لَهُ
وَلا صَلاةٌ وَلا صوفٌ عَلى الجَسَدِ
إِنّما هُوَ تَركُ الشَرِّ مُطَّرِحاً
وَنفضُكَ الصَدرَ مِن غِلٍّ وَمِن حَسَدِ
ما دامَتِ الوَحشُ وَالإِنعامُ خائِفَةً
فَرَساً فَما صَحَّ أَمرُ النُسكِ لِلأَسَدِ
ابوالعلاء
معرّي
نكويي نه در روزه است و نماز
نه پشمي بر اندام پشمينه پوش
نكويي رها كردن هر بدي است
به دل آتش كينه كردن خموش
توان شير زاهد شمردن، چو هست
ز بيمِ هجومش هراسان وحوش؟
امير چناري
بدترين انسان
يَسودُ الناسَ زَيدٌ بَعدَ عَمرٍو
كَذاكَ تَقَلُّبُ الدَولاتِ دُولَه
وَرُبَّ شَهادَةٍ وَرَدَت بِزورٍ
أَقامَ لِنَصِّها القاضي عُدولَه
وَمِن شَرِّ البَرِيَّةِ رُبَّ مُلكٍ
يُريدُ رَعِيَّةً أَن يَسجُدوا لَه
ابوالعلاء معرّي
گهي اين حكم مي رانَد، گهي آن
براي هر حكومت جانشين خاست
بسا حرف دروغيني كه قاضي
براي آن گواهاني بياراست
كه باشد بدترين كس؟ حكمراني
كه خلقي سجده گر بر درگهش خواست
امير چناري
اشتراک در:
پستها (Atom)
